Διαβάστε το εξαιρετικό κείμενο – αφιέρωμα του Ανδρέα Ρηγόπουλου στον θρύλο του μπόντι μπίλντινγκ Σπύρο Μπουρνάζο. Τον αθλητή που ποτέ δεν τιμήθηκε από τον τόπο του και απέσπασε τις σημαντικότερες διακρίσεις μέχρι το 1989:
Ρηγόπουλος καλεί Αμφιλοχία! Ναι; Με ακούτε; Δεν ξέρω αν με ακούτε!… ελήφθη, όβερ!
…και μου απάντησε. Άμεσα. Με μία συνέντευξη-χείμαρρο! Εξήντα εννιά (69) σελίδες -εξομολόγηση, κατάθεση ζωής (λείπουν ακόμα 23 σελίδες, χώρια οι φωτογραφίες!). Με τέτοια αμεσότητα και ειλικρίνεια, που του βγάζω το καπέλο (ένα μαύρο τζόκεϊ φοράω, μην το κάνουμε θέμα! ).
…δεν ήταν φίλος μου… δεν τον ήξερα… δεν τον είχα δει ποτέ από κοντά. Ήξερα μόνο όσα διάβαζα, όσα ακούγονταν… αλήθειες, φήμες, ψέματα… οι άνθρωποι όταν σου αφηγούνται για κάποιον άλλον, πάντα υπερβάλλουν. ΚΑΙ για το καλό ΚΑΙ για το άσχημο… Ένας κοινός μας φίλος, ο Δημήτρης από τα Γιαννιτσά, μου είχε πει, σε ανύποπτο χρόνο, για την ευθύτητα, για το ήθος, την σεμνότητα, την τίμια, την λεβέντικη στάση αυτού του θρυλικού-για τον αθλητισμό που υπηρέτησε – ανθρώπου. Και μού δώσε παραδείγματα. Κι εγώ είπα: ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΘΑ ΤΟΝ ΚΑΝΩ ΦΙΛΟ ΜΟΥ! και του μίλησα. Και μου μίλησε. Ποτάμι! … εμένα, η μόνη μου σχέση με το Μπόντυ-μπίλντιγκ ήταν:
α) Τα αθλητικά περιοδικά της εποχής (τύπου ΑΘΛΗΤΗΣ κλπ) τα οποία και κοίταζα και τα κοιτάζω ακόμα. Και με τον Σπύρο στο εξώφυλλο να ποζάρει σαν ένα απίστευτο θέαμα! Μεταξύ θνητού και Θεού του Ολύμπου. Τέλειος. Γυμνασμένος. Ομορφος. Και πολύ νέος. Παιδί σχεδόν.
β) Εγώ, πάλι, να ξεφυλλίζω τα περιοδικά και να με κόβει ιδρώτας ζήλειας, φθόνου, επιθυμίας… »ΡΕ ΓΑΜΩΤΙ ΜΟΥ… ΘΑ ΓΙΝΩ ΑΡΑΓΕ ΚΙ ΕΓΩ ΚΑΠΟΤΕ ΕΤΣΙ;» Και εξοπλίστηκα. Πήρα 2 βαράκια των 5 κιλών (ακόμα τα χω… κλείνω μ΄ αυτά τα παράθυρα του γραφείου μου στο σπίτι, άμα φυσάει!), 2 » νταλαβέρια» για να γυμνάσω τους μύες των χεριών, ένα σύστημα με 3 σούστες- που έπρεπε, λέει, εγώ ΝΑ ΤΙΣ ΑΝΟΙΞΩ… χα χα χά… γελάσαμε πάλι!- κι ένα σύστημα ΦΛΑΜΠ-ΜΠΛΑΣΤΕΡ-πώς πώς πώς;- για να κάνω λέει κοιλιακούς και λεπτή μέση λέει… που δύο σακούλες του ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗ σήκωσα κι έκανα να ισιώσω 2,5 μήνες!
γ) Α! Πέρασα και 3 φορές ΑΠΟ ΄ΞΩ από τη ΧΑΝΘ Θεσσαλονίκης και πήρα μάτι από τα παράθυρα του ισογείου κάτι τεράστιους που έκαναν γυμναστική( γυμναστική δεν το λές, μετακόμιση κανονική το λες!- και χαμογελούσαν ταυτόχρονα τα τέρατα! Μεγάλη φιλοδοξία να θες τη γυμνασμένη κορμάρα χωρίς να ιδρώσεις! ΑΧ!
ΕΚΤΟΤΕ ΚΑΙ ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ, ΜΟΝΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΔΕΙΞΩ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΟΛΗ ΤΟΥΣ ΤΗ ΖΩΗ, ΣΤΕΡΟΥΝΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΠΟΝΑΝΕ, ΚΑΤΑΠΟΝΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΦΟΣΙΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΑΘΛΗΜΑ ΤΟΥΣ, ΣΕ ΟΠΟΙΟ ΑΘΛΗΜΑ ΚΑΙ ΕΝ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΩ, ΣΤΟ ΜΠΟΝΤΥ-ΜΠΙΛΝΤΙΓΚ. Χτίσιμο σώματος. Ετσι μεταφράζεται. Και να ΄ναι μόνο αυτό; ΟΧΙ. Στις καλύτερες περιπτώσεις, μεταξύ των οποίων και ο Σπύρος Μπουρνάζος, χτίζουν ζωή, όνειρα, ήθος, χαρακτήρα, προσωπικότητα. Υπόδειγμα γίνονται. Όχι όλοι. Οι περισσότεροι. Έχει και ΚΑΚΟΥΣ ΛΥΚΟΥΣ το παραμύθι!
Όταν μιλήσαμε με τον Μπουρνάζο στο τηλέφωνο, νόμιζα οτι κάποιος μου κάνει πλάκα. Ότι έβαλαν δηλαδή κάποιον με νεανική, εφηβική, άμεση φωνή, με μία χροιά επαρχίας, να μιλήσει μαζί μου. Στα 60 του τώρα ο Σπύρος, με 45 χρόνια αθλητικής παρουσίας. Πρωτοπόρος, Πρωταθλητής, δουλευταράς και πάντα μέσα κι έξω του να σου δείχνει το παιδί από την Αμφιλοχία και ν΄ αναρωτιέσαι ΠΩΣ γίνεται με τέτοια καριέρα και ένα τέτοιο όνομα;
Θα σας περιγράψω ΚΑΠΟΙΑ στοιχεία γι΄ αυτόν γιατί το υλικό που έχω, είναι έτοιμο βιβλίο. Και πώς να χωρέσουν όλα σ΄ ένα θέμα; Έτσι, λοιπόν, η προσέγγισή μου στην αλήθεια του και υποκειμενική είναι και σαν ένα σκίτσο από μολύβι ή κάρβουνο.