Ένα μεγάλο παράπονο έχει ο Σπύρος, ένα μεγάλο »ΓΙΑΤΙ;» από τους φορείς και άρχοντες του τόπου του. Που δεν αξιώθηκαν μία σωστή συμπεριφορά απέναντί του, που δεν βάζουν σε ένα έντυπο για δημοσίευση ούτε μια φωτογραφία του μικρή όσο της ταυτότητάς του! Κι ο ίδιος είναι ΠΑΝΤΑ ΠΑΡΩΝ σε όλες τις εκδηλώσεις εκεί, στα ήθη, τα έθιμα…ούτε ένα μπράβο, ένα τηλεγράφημα έστω…ντροπή και πάλι ντροπή, λέει!
Εγώ, είναι η αλήθεια, προσπάθησα να » τιθασεύσω» το αφήγημα του Σπύρου -σκέτη συνέντευξη ΔΕΝ το λές- να μαζέψω τα 45 χρόνια αθλητικής του ζωής και δραστηριότητας και τα 60 της συνολικής του, διαλέγοντας τα πιο »τρυφερά του κομμάτια». Ποταμός αφήγησης ο άνθρωπος… άνετος, χειμαρρώδης… Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΛΗ θα μπορούσε να τιτλοφορείται το θέμα. Σε ξαφνιάζει η στάση του, η ηθική του, η φιλοσοφία του, η ζυγαριά πού ΄χει η φωνή του, ο λόγος του. Σε βαθμό υπερβολής θα πρόσθετα. ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑΝΑΙ Η ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΟΡΑΤΟ ΕΧΘΡΟ!
Αν έκανε κάποιος τον κόπο να ρωτήσει, να ψάξει γι αυτόν, μέσω ανθρώπων, μέσω ίντερνετ, θα μάθαινε αρκετά. Αλλά σίγουρα όχι αυτά που σε ΔΙΔΑΣΚΕΙ ο ίδιος ο άνθρωπος. Που έντυσε σώμα με απίστευτες προσπάθειες, που γύμνασε μύες και δεν άφησε αγύμναστη τη σκέψη, το πνεύμα, το μυαλό του….
Φίλοι του, πολλοί. Αθλητές, καλλιτέχνες, επιχειρηματίες, διανοούμενοι, εικαστικοί, κόσμος καθημερινός…. Αντιμετώπισε με απλό τρόπο φήμες και κατηγορίες. Οπου χρειαζόταν, έδωσε απαντήσεις. Τους άλλους, τους άφησε στον μικροκοσμό τους, στις καχυποψίες τους… Λατρεύτηκε από το γυναικείο φύλλο, αλλά ποτέ δεν πίστεψε στην δημοσιότητά του γι αυτό και στάθηκε πάντα πολύ προσεκτικός. Γι αυτό και λειτουργεί πάντα με φυσικό τρόπο και τις αισθήσεις του, τις επιλογές που κάνει ο ίδιος χωρίς δεύτερες σκέψεις. ΣΠΥΡΟΣ ΜΠΟΥΡΝΑΖΟΣ… «ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ Σ Κ Ο Ν Τ Α Ψ Ε Ι Κ Α Ι Δ ΕΝ Π Ε Σ Ε Ι… Κ Ε Ρ Δ Ι Ζ Ε Ι Β Η Μ Α Τ Α…»
Πιστεύει στον Θεό. Εχει απόλυτη εμπιστοσύνη και αφοσίωση στην Θεία Πρόνοια και Βούληση. Κι αυτά δεν είναι λόγια του νού αλλά της καρδιάς του. Τα αγνά και αληθινά συναισθήματα, λέει, ανδρών και γυναικών είναι πέρα απο μορφές, διασημότητες, συμφέροντα, ιδιοτέλειες, ακόμα και από τον φόβο της μοναξιάς… ΘΕΛΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΥΤΤΑΡΟ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΣΟΥ…ΠΟΣΟ ΔΕ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΣΟΥ! Με ξάφνιασε στα αλήθεια όλη αυτή η καταβύθιση που ένιωσα μιλώντας μαζί του. Στ΄ αλήθεια, δεν του τo ΄χα. Δεν το συναντάς και συχνά αυτό. Να φροντίζει ακόμα και σήμερα ο άνθρωπος το μέσα και το έξω του. Με συνέπεια!
Παραδέχεται όλα τα κουσούρια που είχε και έχει κάθε άνθρωπος κι επιπλέον ένα τεράστιο »εγώ» με θέληση για επιτυχία και δόξα, αλλιώς ΠΩΣ θα πετύχαινε τους στόχους του; Έχει περάσει μία γρήγορη βόλτα από όλα τα πάθη, όμως δεν πρόλαβαν να του γίνουν συνήθεια και να ταυτιστεί, να εγκλωβιστεί. ΤΟ ΕΝΑ ΠΟΔΙ ΣΤΟ ΓΚΑΖΙ, ΤΕΡΜΑ ΠΑΤΗΜΕΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΛΟ ΣΤΟ ΦΡΕΝΟ, ΝΑ ΚΟΒΕΙ ΤΑΧΥΤΗΤΑ. Η Αγία Τριάδα του: ΣΩΜΑ, ΨΥΧΗ, ΝΟΥΣ. ΦΡΟΝΤΙΔΑ, ΣΕΒΑΣΜΟΣ, ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ. Κι ο ίδιος πάντα σε συνεχή εγρήγορση κι επαγρύπνηση. Για να μην τον βρουν ανέτοιμο, στον ύπνο!